Şamlu'dan

ayaklarını sağlamca bastı yere
ve doğruldu
başını göğe dikti gururla 
ve haykırdı:
“bu benim!
İnsan!
yeryüzünün hükümdarı!”
canlılar ürktü sesinden
çığlığındaki övünç tüm canlıları ele geçirdi
ve insan canlıları önüne kattı
ve onlara üstün geldi
ve onların başı oldu,
ellerini toprağın esaretinden kurtardıktan sonra

*

ardından tepeler ve düzlükler insana boyun eğdi
ve dağ insana itaat etti
ve denizler ve nehir insana boyun eğdiler,
ormanlar ve rüzgar gibi
ve ateş insanın kölesi oldu
ve ne kadar canlı varsa hepsi insana kul oldu
suda karada ve gökte,
ne varsa ve her neredeyse
ve dünyanın mülkü onun oldu
ve su ile toprağın hükümdarlığı kesinleşti
ve dünya onun emrine girdi bütünüyle
ve zamanı avucunun içine aldı
ve altın güneşten sikke bastı namına,
ellerini toprağın esaretinden kurtardıktan sonra

*
ve toprağı tersyüz etti
nehiri ve denizi damgasıyla dağladı,
köle etti
ve her yerde toprakla pençeleşti, 
zafer kazandı
ve dünyayı yeniden yarattı elleriyle
ve tanrıyı da elleriyle, topraktan, tahtadan ve kayadan
ve hayretle kendi yaratısına baktı,
zira onun yaptığından daha güzel bir yaratı yoktu,
ellerinin mucizesiydi
ve ona namaz kıldı,
toprağın esaretinden kurtardıktan sonra

*
ve ellerinin yaratısı olan tanrıyı özgür bıraktı
ve tanrı yaratan ellerini -ki onun hükümdarlık gereçleriydi-
bereket dilensinler diye
bu tanrının kapısına yolladı,
nimete nankörlük etti!
ve hakarete uğrayan eller onu lanetledi,
çünkü onların işi kulluk için el pençe divan durmak değildi
ve bozgun başladı!

Ahmed Şamlu / çeviri:pune haeri