geriye sadece ses kalır

neden duracakmışım,
neden?

kuşlar, mavisi çok yerler aramaya gittiler
ufuk hep dikey
ufuk dikey ve hareket fıskiye misali;
ışıltılı gezegenler görüş alanımda dönüyorlar,
yeryüzü bu irtifada kendini tekrara düşüyor

ve gökyüzü kuyuları,
ilişki bağlantılarına dönüşüyor
ve gün öyle bir genişliğe sahip ki gazete solucanının ufacık beynine sığmıyor

neden duracakmışım?
hayatın kılcal damarlarından geçiyor yollar,
ayın yaşamsallıktan uzak doğası,
tüm kokuşmuş hücreleri yok edecek

ve şafağın kimyasal fezasında,
geriye sadece ses kalacak,
zaman zerreciklerinin çekimine kapılan ses

neden duracakmışım?
ne olabilir ki bataklık;
kokuşmuş haşerelerin yumurtladığı yerden başka!

Morgun düşüncelerini, şişmiş cesetler belirler.
namert, mertliğin eksikliğini karanlıkta gizler,
ve böcek..

ah, hele ki böcek konuşurken neden duracakmışım?

kurşuni harflerin işbirliği boşuna
kurşuni harfler alçak düşünceleri kurtaramaz
ben ağaçların soyundanım,

bayat havayı solumak beni hasta eder
ölü bir kuş, uçmayı unutma diye öğütlemişti bana

tüm güçlerin nihayeti birleşmektir,
güneşin gerçek ışığıyla, ve ışığın bilinciyle

elbette yel değirmenleri çürür
öyleyse neden duracakmışım?

henüz olmamış buğday salkımlarını göğsüme alarak süt veriyorum

ses, ses, sadece ses,
suyun akmak için duyduğu isteğin sesi,
yıldızlardan dişi toprağın derzlerine sızan ışığın sesi,
anlam tohumunun oluşum sesi
ve aşkın müşterek bir zihinde buluşma sesi

ses, ses, geriye sadece ses kalır.

cüceler ülkesinde tüm değerler sıfır noktasına göçtüler
neden duracakmışım?

dört unsura itaat ederim ben,

ve yüreğimin yasalarını düzenlemek 

körler hükümetine düşmez
şehvetli ulumalarla işim olmaz,
etin gediğindeki solucanın yararsız devinimiyle işim olmaz
beni yaşamaya ikna eden, çiçeklerin kanlı soyudur
çiçeklerin kanlı soyu, bilir misiniz?

Füruğ Ferruhzad- Çeviri: punehaeri