Ahmed Şamlu
o katıksız anlamı buldum sonunda, yudumladığım işlevsiz güneşin izinde, cüzzamlıların tasına benzeyen tahta kadehimle o katıksız anlamı buldum, o katıksız anlamı arıyordum. kadehler kırka dayandı ve geçti bile avarelik hikayen, ey derbeder gönlüm sona yaklaşıyor artık. ölüm boşuna deviriyor gözlerini korkutmak için biz hiç inanmadık zamanın gerçekliğine -bir tek renkli aşklardan arta kalan, acıların bıraktığı bu kızıllığa; bıçağın keskin ucunun ağacın gövdesinde bıraktığı anılar gibi. buna rağmen unutma ki biz, -sen ve ben- itibar ettik insana (ister tanrının eseri olsun ister olmasın) … eski bir geçite gizliyorum kalbimi kapısız bir odaya. mehtaplı bir gecede eğiliyorum karanlık sokağa ve ağlıyorum tüm umutsuzlar adına. ah! ben tarumar oldum! herşeye rağmen ey derbeder gönlüm unutma ki biz -sen ve ben- itibar ettik aşka unutma ki biz -sen ve ben- itibar ettik insana ister tanrının eseri olsun ister olmasın. Yağmurdaki Kaknüs şiirinden /Çeviri: pune haeri
