Ahmed Şamlu

o katıksız anlamı buldum sonunda,

yudumladığım işlevsiz güneşin izinde,

cüzzamlıların tasına benzeyen tahta kadehimle
o katıksız anlamı buldum,
o katıksız anlamı arıyordum.
kadehler kırka dayandı ve geçti bile
avarelik hikayen,
ey derbeder gönlüm
sona yaklaşıyor artık.
ölüm boşuna deviriyor gözlerini korkutmak için
biz hiç inanmadık zamanın gerçekliğine
-bir tek renkli aşklardan arta kalan, 
acıların bıraktığı bu kızıllığa; 
bıçağın keskin ucunun
ağacın gövdesinde bıraktığı anılar gibi.

buna rağmen
unutma ki biz,
-sen ve ben-
itibar ettik 
insana
(ister tanrının eseri olsun
ister olmasın)
…
eski bir geçite gizliyorum kalbimi
kapısız bir odaya.
mehtaplı bir gecede
eğiliyorum karanlık sokağa
ve ağlıyorum
tüm umutsuzlar adına.

ah!
ben tarumar oldum!

herşeye rağmen ey derbeder gönlüm
unutma ki biz
-sen ve ben-
itibar ettik aşka
unutma ki biz
-sen ve ben-
itibar ettik insana
ister tanrının eseri olsun
ister olmasın.

Yağmurdaki Kaknüs şiirinden /Çeviri: pune haeri