geriye sadece ses kalır

dudakların,
en şehvetli buseleri 
mahcubiyete çevirir

şiir zarafetinde 
öyle ki mağaradaki yaratık
faydalanır bundan
bürünür insan suretine

ve yanaklarında
eğimli iki dere
yön verir senin gururuna
ve benim yazgıma
ben ki sabah umudu kuşanmaksızın 
geceye katlandım
ve alnı açık bir bekareti
alavere kerhanelerinden
mührüyle getirdim geri

kimse ölüme kalkışmadı böylesine feci
benim yaşama çöktüğüm gibi

*
ve gözlerin ateşin gizi

ve aşkın 

insanoğlunun zaferi

kaderle savaşmak için koşuştururken.

ve kucağın 

bir avuç yer yaşamak için

bir avuç yer ölmek için

ve sayısız parmağıyla 

hayasızca

göğün ismetini itham eden şehirden kaçmak için

*

ilk taşlarla var olur dağ

ve insan ilk acıyla

zalim bir tutsak vardı içimde

prangasının sesini benimsemeyen-

ilk bakışınla var oldum ben 

*

senin ihtişamlı dansına

görkemlerine layık bir kaval çalıyor

fırtınalar

ve sonsuz güneş doğuyor

damarlarında akan şarkıyla

öyle bir uyanmalıyım ki

şehrin sokakları 

kavrasın varlığımı 

ellerin barış gibi

ve destek olan dostlar

husumet unutulsun diye

anlın yüce bir ayna

aydınlık ve yüce,

yedi kız kardeşler 

güzelliklerini arıyor onda

iki takatsiz kuş  şakıyor yüreğinde

su daha da tatlanacak

ateş bastığında

hangi yoldan gelecek yaz?

sen aynada görününceye dek

uzun bir ömür baktım ona

göller ve denizlerce ağladım

sen, insan suretindeki peri 

sahteliğin közü yakar ancak tenini

cehennemden kaçışı haklı gösteriyor varlığın

cennet misali

beni kendinde gark eden bir deniz

arınmam için

tüm günahlarımdan ve yalandan

ve ellerinde uyanıyor tan 

Ahmad Şamlu / Çeviri: pune haeri